ten pierwszy raz

mój blog właśnie traci dziewictwo. 

będzie in inglisz.

w związku z tym, że moja gramatyka woła o pomstę do nieba, proszę nie śmiać się z błędów.

wszystko jest częścią zabawy ze znajomym - dajemy sobie po trzy słowa i układamy szort story.

***

night was very warm and calm. andy walked with a pack of cigarettes in hand. box smoothly rotated between his fingers. he didn't want to smoke. he just need to do something with hands. - pure craziness! - thought andy and closed eyes. he saw her under the eyelids. she was so perfect. he loved when she wore a blue dress. - andy, you old fool! - he scolded himself mentally. - it was so long ago! and my memories are still fresh! there is no dust on my fellings. why?? - he asked himself not expecting an answer. he already knew it.

***

he took a deep breath. he could smell the air full of iron. - tell me how much do you love that fragrance? - silent voice asked him in his mind. - you can't imagine how much. - said, closing eyes, taking another breath. - i love the smell of blood. - he said putting hand on still warm body. he  touched her hair. was long and blonde - excatly what he likes. - you are my goddess. by your sacrifice i will become a true artist. - he whispered. he took a knife and slit her pale, delicate skin. she smelled like raspberries. her eyes were open. they had terrified, dead stare. he touched her cheek. he smiled and kissed her. - you will be my gratest work. i wanna paint you by your own blood. paint the most wonderful image, you have ever seen. - said excited. - i'm gonna do the brush from your hair. beautiful, healthy hair. the best brush on all world. magnificent! - saying it he took scissors. - it will be beautiful and long night. - he thought happy as never before.

***

- what are your fears? - asked billy joe, and looked at me. he frowned and watched my reaction. - i don't like blood, billy - I replied thoughtfully. - I'm scared of hunger, but not food's hunger. i'm scared of mental hunger, when you feeling something all the time, and you don't know exactly what do you feel, and how you can handle it. it's like scratch on the glass - you can see this, but there is no way to fix it. - i whispered.

***

when she woke up, her head almost exploded. she didn't remember anything, she didn't know what happened. was dark so, she couldn't see where she is. air smelled like ground and mold, so she supposes, she is somewhere in underground. - my head! - she thought, and touched hands and legs. she felt something around the ankle. it was chain. - holy crap! what the hell is going on? - she screamed, but no one answered. she tried get up, then she heard steps. door slammed open and light from the other room blinded her for a moment. she couldn't see kidnapper's face. radio was playing her favourite song. when her eyes adapted to the brightness, she saw skulls on man's t-shirt. - wait a second! i know that t-shirt! - she thought, and looked at his face. - john, what are you doing? - asked fearfully. man approached her. she could see his army shoes. she saw also knife in his hand. - no, john, please! - she begged him. - show me compassion. i don't want to die. - she whispered when he lifted knife. she felt shoe on her face, and didn't se nothing.

***

he sat in a dirty, silver van. the day was bright and warm. people were busy with their own business, didn't pay attention to the strange car. he could sit hidden, and just watch the street. he was looking for something special. he was very patient. could waiting for hours, just sitting in the car, and thinking about prize. he saw her after one hour. she was so perfect! ginger hair, freckled face, shapely nose, red lips. his dick swelled immediately. he found the only one. she was so perfect, and he was excited. he put hand in pants and touched the boner. -today you will be mine. - she thought closing eyes, and finished play with his penis. she was so deep in thought, she didn't notice the following her silver car. now he knew her adress, and he saw her through the window, so he could just watching and masturbating. but after few hours it wasn't enought for him. he wished something more. much more than this. 

***

więcej grzechów nie pamiętam.

McGywer

daruję sobie przepraszanie, nie było mnie - trudno, po co drążyć temat? 

instrukcję obsługi zalotki, ostatnio potraktowałam jedynie jako sugestię. przecież nie ma żadnej różnicy, co zrobię najpierw - pomaluję rzęsy, czy je podkręcę. kolejny raz przekonałam się, że człowiek, jeżeli już ma się czegoś na głupocie nauczyć, zrobi to jedynie na własnej. wymalowałam więc sobie rzęsiory kilka razy, poczekałam aż wyschną, posklejane rozczesałam cudnie szczoteczką, zrobiłam kreskę i stwierdziłam, że ich nienawidzę, bo są oklapnięte. wtem przypomniało mi się, że sto lat wcześniej zakupiłam na sejlu zalotkę. nie posiadłam jeszcze umiejętności sprawnego używania tegoż ustrojstwa, jednak pomyślałam chuj, raz się żyje! dzisiaj mogę z pełną odpowiedzialnością stwierdzić, że była to jedna z głupszych myśli w moim życiu. <pierwszą była to nic, że znamy się tydzień! lecę do dublina i możecie mi skoczyć! ale wyszłam na niej o dziwo dobrze.> wzięłam ja więc zalotkę, nacelowałam na rzęsy <trochę to trwało, przyznam. raz przycięłam sobie powiekę - ból mniej więcej między kurwa mać a ja pierdolę.> i ścisnęłam. do tego momentu było jeszcze spoko. trochę ciężko wytrzymać z metalowym urządzeniem niemal w oku, bez możliwości mrugnięcia, ale można przeżyć. schody zaczęły się, kiedy czynność podkręcania należałoby zakończyć. rozluźniłam więc uścisk i prawie umarłam. matko bosko, tylu wyrwanych włosków naraz nie widziałam chyba nigdy. czarna rozpacz! bałam się spojrzeć w lustro, chociaż z drugiej strony ciekawiło mnie, jak wygląda człowiek be rzęs. czekałam więc, chociaż sama nie wiedziałam na co. powieka powoli przestała pulsować i doszłam do wniosku, że nadszedł już ten moment. spojrzałam. uffff  - ubytków nie było widać. głupi ma więcej szczęścia, niż rozumu.

od tej sytuacji postanowiłam, że będę raczej stosować się do instrukcji obsługi.

po niesłychanym popisie inteligencji, ukochany burdel.

akcja następująca. stoję sobie na lobby i pokrywam patowi przerwę. kręcę się za barem, bo nie mam co robić. stoliki puste i na błysk wypucowane, więc tuptam sobie w miejscu i patrzę w przyszłość. gdy już się miałam porzygać z nudów, zobaczyłam, że ktoś zmierza w stronę baru. mężczyzna, garniturek, na oko jakieś siedem kilogramów mniej od kuleczki, włosy zaczesane na brylantynę. patrzy na mnie, szczerzy dwa rzędy białych zębów <myślę sobie przodozgryz> nie skręca do wind, kroczy ewidentnie w moją stronę, kawę zamówi na stówkę. zbliżył się już na tyle, że powinien zwolnić i zacząć kierować się do barowej lady, a ten pędzi prosto na zamknięte drzwi restauracji, szczerząc się do mnie jeszcze bardziej. przyznam się, że w tym momencie trochę zgłupiałam. gość mnie widzi, a mimo to zamiast zamówić coś przy barze, ładuje się tam, gdzie nie powinien. pojebany jakiś jak nic. wchodzi. robi za drzwiami jeszcze trzy kroki, staje i rozgląda się z coraz większym bananem na twarzy. uśmiecham głupio i ja. z trzech rzeczy wzorowego witania klienta zrobiłam już dwie, więc pora na trzecią. good morning, how are you? how may i help you? zapytuję. podchodzi do mnie. otwiera usta. myślę sobie uradowana ooo, zaraz będzie kapuczinko. nabiera powietrza i przemawia. hi, im fine. ciężko wzdycham w myślach, cholernie zawiedziona. kurwa, czyli jednak nie kapuczinko! wyciąga dłoń w moją stronę i kontynuuje. ian. im new f&b manager. założę się, że zrobiłam jedną z głupszych min w swoim życiu. w całym tym osłupieniu, zdołałam tylko wyciągnąć dłoń i wydukać hi, im kasia.

otóż nowego menadżera śmiało można nazwać panem złotą rączką. jego motto mogłoby brzmieć co spierdolicie, ja wszystko naprawię. <całkiem możliwe, że tak właśnie brzmi>

pewnego dnia zepsuła się maszyna polerująca sztućce. rzecz okazała się na tyle niepokojąca, że zawezwany został pan majster z serwisu. starszy, siwiutki chłopina, który jak na prawdziwego fachowca przystało, przylazł bez narzędzi. naprawiłby coś może, ale nie ma jak, bo ciężko uciąć kabel bez nożyka. stoi zatem i kombinuje. na kuchni jak na złość, najostrzejszym narzędziem jest nóż do stejków, którym smutne emo mogłoby ciąć sobie żyły dwie godziny, a nic by z tego nie wyszło. chujnia straszna. to już dziadek prędzej sztuczną szczęką kabel przegryzie, niż go przetnie czymś z kuchni. kiedy już większość myślała, że nic się nie da zrobić i trzeba będzie szmacić widelce ścierą jak wcześniej, na pomoc pospieszył mcgywer. z kieszeni wyciągnął kozik, którego nie powstydziłby się sam bear grylls, i zbyt długą rurkę ukrócił. zaimponował mi tym niesamowicie.

tego samego dnia szlag trafił też ekspres. cośtam gdzieśtam pękło i przestało działać. podobno jebnięcie było takie, że zalało pół hotelu. wszystko bym dała, żeby to zobaczyć. w każdym razie, zaszczyt sprzedawania kawy bez ekspresu, przypadł oczywiście mnie. zastanawiałam się w jaki sposób mam ubić piankę na kapuczinko, kiedy z rozmyślań wyrwał mnie złota rączka, mówiąc, że on to właściwe ochędoży. ściągnął swoją marynarkę odsłaniając koszulę, która mogłaby być pół numeru większa i zabrał się do roboty. ja w tym czasie zastanawiałam się, czy przy schylaniu strzeli mu guzik i rykoszetem wybije mi oko. w ciągu dziesięciu minut, zrobił mi taki rozpierdziel na barze, że szkoda wspominać. odsunął lodówki, ekspres podparł dzbankami na mleko, podwinął rękawy i zaczął majsterkować. a ja liczyłam ile zasad bhp pogwałcił w tym czasie i obstawiałam kiedy ta misterna konstrukcja, którą złożył naprędce, rozpierdoli się w drobny mak i spadnie mu na łeb. nie spadła. powiem więcej - ekspres został chwilowo naprawiony i w miarę szczęśliwie dotrwał do przyjazdu fachowców.

klyjętela.

krótko, bom umęczona robotą w obozie pracy.

rzecz dzieje się dzisiaj.

przeżywam weltszmerc za barem. nogi wchodzą mi w dupę, red bull dawno przestał działać, ogólnie smutno mi i nieprzyjemnie. przychodzi pan meksyk i pyta o wodę. rodzaj chyba sobie sam wymyślił, bo ni cholery nie potrafię zgadnąć o jaką mu się rozchodzi. powtarza mi to trzy razy, a z każdym powtórzeniem umacniam się w przekonaniu, że to ani still, ani sparkling, ani nawet, kurwa, fizzy. poddaję się. przecież on mi tak może do końca życia powtarzać, a ja i tak nie skumam. zrezygnowana pokazuję lodówkę i mówię, że mam tylko to, co widzi. przygląda się chwilę i rzecze a jaka jest różnica między niebieską butelką, a zieloną? sraka, mój drogi! myślę. niebieska jest, proszę ja ciebie, still, a zielona sparkling. odpowiadam grzecznie, myśli zatrzymując dla siebie. yhym, potakuje pan meksyk. czyli? dodaje po chwili. ręce mję opadły. panie, jedna jest normal. rozumiesz? normal, pure woda! a ta druga, to ona jest sparkling. fizzy jest! wyjaśniam, lecz po jego minie widzę, że zamiast mu rozjaśnić, zaciemniłam jeszcze mocniej. a czy ja mogę te obie wody zobaczyć? pyta nieśmiało. jasne! klyjęt nasz pan! podaję dwie butelki. zerkam, słyszę, że pod nosem coś czyta. blablabla irish, blablabla water, blablabla. najwyraźniej nic mądrego nie wyczytał, gdyż zapytuje a czy to jest naturalna woda? nie, kurwa, syntetyczna! z proszku! myślę, jednak odpowiadam z uśmiechem yes sir! yhym, a przepraszam, czy któraś ma w środku gaz? rzuca w moją stronę. tak, kurwa, zielona cyklon b!! trochę wysiłku mnie to kosztowało, ale w końcu kupił. gazowaną. a później jeszcze jedną. 

kuchenne rewolucje

rzecz będzie dzisiaj o kuchni. 

nie zdradzę wielkiej tajemnicy, jeżeli powiem, że head chef lubi się do człowieka od czasu do czasu przypierdolić. o wszystko, bo dyscyplina na pokładzie być musi. szczególnie upodobał sobie mnie. nie robi tego w sposób niemiły, więc jestem w stanie to przeżyć. podejdzie do opierdzielanego i z ojcowską troską poklepie po ramieniu, jakbyśmy wszyscy byli jego marnotrawnymi synami, a on nam miłosiernie za każdym razem wybacza. zero złości. uwielbia mówić kaśka disaster! <przy czym ś, jest czymś pomiędzy sz, s i ś - ciężko określić> disaster to nie mój kubek zostawiony na szafce, łyżka w sałatce, zły ocet dodany do polerowania, karton w lodówce, który wcześniej leżał na ziemi, kurwa, wszystko. dosłownie. koleś jest marudą cholerną, czasami wrzodem na dupie, ale swoje racje ma i rzeczywiście chwilami trudno nie przyznać mu racji. zjebki prawi raczej miło, z uśmiechem, nawet jak się bardzo wkurwi, zresztą ma taki rodzaj twarzy, że na jej widok trudno się nie uśmiechnąć. 

ale dzisiaj chciałam nie o nim.

regularnie podkurwiają mnie inni. norbi na przykład ostatnio na prośbę o więcej krosantów z czekoladą, szyderczo się uśmiechnął, wskazał tubkę z polewą i powiedział kasia, chocolate is there! yhym, pomyślałam. a więc chuj ci w dupę. jak dla mnie, goście jeść nie muszą. ja ryzykować życia przy tym nie będę. <ostatnio pocięłam się lodówką, więc przy rogalikach mogłam umrzeć> ale jest 1:1! później mu w odwecie nawrzucałam, że nie będę taplać się w fasolce, bo nie mam ochoty i czasu, a poza tym to nie jest moja robota. <a była moja, niestety> 

ale to pikuś wszystko. dzisiaj miałam gorszą akcję. ludzie mi przyszli, śliwki wyżarli niemal wszystkie, musiałam więc je pospiesznie uzupełnić. wzięłam ja puszkę, otworzyłam, odcedziłam, wrzuciłam do miski i wyniosłam gościom. zlew do którego wylewałam sok wzbudził we mnie lekki niepokój, gdyż w odpływ było wsadzone dziwne urządzenie. korek jakiś, filter, metalowy penis, czy chuj wie co. <znając obóz pracy, mogło to być wszystko. wolałam nie dotykać> nie miałam pojęcia, czy to ma zatrzymać wodę, czy ją jedynie przefiltrować, a może inne cuda na kiju. zresztą, brakowało mi czasu na dogłębne analizowanie tematu. wszak płacą mi za zapierdalanie, a nie za myślenie. a wy nawet nie zdajecie sobie sprawy jak ciężka to praca. muszę wynieść miskę do kuchni, przerzucić śliwki, umyć ją, przebrać śliwki, otworzyć puszkę, odlać sok, przesypać co zostało i wywlec na powrót do ludzi, a to wszystko tak, żeby nikt nawet nie zauważył, że coś zniknęło. olałam więc zlew z zamiarem dogłębnego zbadania sprawy w wolnej chwili. pomyślałam, że i tak na dobrą sprawę pewnie jeszcze otworzę kilka puszek i wyczyszczę go na końcu. kurwa, kolejny błąd w mojej bufetowej karierze. po kilku minutach wpadam z jogurtem na kuchnię i odruchowo zerkam w stronę zlewu. zebrała się ława przysięgłych, zaraz zaczną obradować. śmiesznie razem wyglądają. on wysoki, ona niska. <pierwszą moją myśl zapewne znacie> patrzę tak sobie na nich i oceniam powierzchowność. ona, mimo tego, że nie brzydka, ośmieliłabym się ją nawet nazwać lekko ładnawą, jest idealnym kandydatem do przyjaźni damsko - męskiej. posiada bowiem w sobie coś takiego, że gdybym była facetem, absolutnie nie chciałabym jej przelecieć. i imię rodem z wenezuelskich tasiemców też tutaj nie pomaga. chociaż to nie jej wina, moje także nie jest zbyt zachwycające. kiedy patrzę na niego, widzę psa, który dostał niezasłużony wpierdol, a teraz łypie na właściciela z wyrzutem, bo nie wie za co oberwał. jakbym jednym słowem miała opisać norbiego, byłby to wyraz tajemnica. pracuję z nim już lekko ponad rok, a nie mam pojęcia jakie gość ma zęby. przez te wszystkie miesiące, uśmiechnął się do mnie tylko raz. zjebałam wtedy coś z jajkami, nie pamiętam dokładnie już co, jednak było to na tyle zabawne, że norbi zaszczycił mnie połówką swojego uśmiechu. drugie zwierzątko, jakie przychodzi mi na myśl, kiedy go widzę, to chomik. malutki, lekko szary w białe łatki, chomiczek miniaturka. <miałam kiedyś takiego, roman miał na imię. umarł wraz z końcem kariery giertycha> i norbi przeżuwa jedzenie właśnie w taki sam sposób, co roman. <chociaż nie jestem pewna, czy chomiki żują> 

stoją nad tym zlewem wkurwieni, jakbym co najmniej rozsmarowała w środku psią kupę, albo wrzuciła odrąbany świński łeb. będzie zaraz sranie dramatem, myślę, jednocześnie rżnąc głupa, że nie wiem o co chodzi. chuj, gram na zwłokę, może zapomną. ale nie. widzę kątem oka, że przeprowadzają dochodzenie. pierdolone csi: dublin zaśmiewam się w duchu. jak już wywnioskowali czyja to sprawka, norbi woła mnie tonem jakby co najmniej miał nade mną jakąś władzę. no chyba ci się w dupie poprzewracało od tego awansu! myślę, jednak podchodzę, bo cóż mam zrobić. wykład zaczyna ona. machając mi przed nosem korko-chujo-filtrem, rzęzi coś o jakimś sprzątaniu, tonem, który mi się nie podoba. odpowiadam, że zawsze puszkę wylewam tam i nigdy z tym problemów nie było, poza tym to wielkie dildo w jej dłoni trochę mnie przeraża i wolałabym go jednak nie dotykać. chyba nie przyjęła tłumaczenia do wiadomości, bo kazała mi ZAWSZE ogarniać zlew <jakbym miała czas> a jak odpowiedziałam, że postaram się, odburknęła tylko z wyższością, że ona ma nadzieję. a zabrzmiało to tak, jakby miała wziąć przykład z pana kierownika i napisać donos do hr. 

cóż, o mniejsze gówna się tam ludzi podpierdala.

kwiatki emulca.

dzisiaj ponawijam trochę o moim emulcu.

tytułem wstępu, emilka jest dzieckiem bardzo bystrym, rozgarniętym i cholernie wyszczekanym. wszystkie opisane sytuacje działy się jakiś miesiąc temu, czyli podczas mojego holidejowania się w polsce.

- wyjeżdżam!! - krzyczy do mnie w złości, a ja nie mam pojęcia co ją tak zdenerwowało.

- a powiesz mi dokąd? - zapytuję ze stoickim spokojem.

- do komunii! - wykrzykuje mi w twarz, trochę plując.

- do komunii? - otwieram oczy ze zdumienia, bo zielonego pojęcia nie mam o co chodzi.

- tak! do komunii! - powtarza uradowana. - dostanę rower i zegarek! - dodaje dumna z czekających ją prezentów. 

- emilka - mówię tonem jak krowie na rowie, uświadamiając sobie, o jaką jej komunię chodzi. - nie wiem czy wiesz, ale do komunii to się raczej idzie, nie wyjeżdża. - wykładam z cierpliwością.

efekt był taki, że spojrzała na mnie z miną ale pierdolisz i zajęła się zabawą.

muszę przyznać, że jej logika mnie rozwaliła całkowicie.

emulec gotuje. wrzuca do gara plastikowe warzywa, owoce, mięsa i inne takie. zdaje się nie zrażać zaburzonymi proporcjami produktów, mieszając je wszystkie i doprawiając do smaku <marchewka jest większa od kurczaka> zupa najwyraźniej już doszła, gdyż emilka rozkłada strawę na talerze i rozkazuje jeść. cóż, zajadamy się ze smakiem, bo co zrobić? emulec w tym czasie bierze talerzyk w swoje małe dłonie i jeb! ciska nim o podłogę z dosyć potężnie wkurwioną miną. 

- emilka, co ty robisz? - zapytuje ktoś w ciężkim szoku.

- ja jestem magda geslel. - odpowiada z dumą.

emson nauczył się nowego słowa. partner. podłapała pewnie z trudnych spraw, bo bardzo je lubi.

- kasia, musisz zerwać ze swoim partnerem karolem. - mówi poważnym, lekko zezłoszczonym tonem.

- dlaczego? - pytam zdziwiona.

- bo twojemu ojcu i twoje matce się to nie podoba! - wykrzykuje grożąc mi palcem.

cóż, jak mus, to mus.

moja rodzicielka ubiera emulca. nakłada jej szalik, czapkę, rękawiczki, na końcu zapina kurteczkę. w tym czasie emilka patrzy na nią badawczym wzrokiem i zadaje pytanie:

- ciociu, a czy ty wiesz, że twój mąż cię zdradza?

kupiłam sobie w rosmanie różne malutkie pierdolamenty, których wyjeżdżając, nie zapakowałam do walizki, a były mi potrzebne. m.in. wkładki do stringów. pudełeczko różowe, kształtne, w kwiatuszki i inne wzorki, leżało sobie w małej reklamóweczce gdzieś w pokoju. w pewnym momencie podbiega do mnie emulec, dziarsko dzierżąc w dłoni wyżej wymienioną rzecz. trochę mnie ten widok przeraził, gdyż znając moje szczęście, zapyta co to, a ja będę musiała wgłębiać się w całą fizjologię kobiety, żeby sprostać wytłumaczeniu. ale nie! okazało się, że nie doceniłam małego mózgowca.

- to do dupska? - próbuje potwierdzić swoje przypuszczenia, pokazując mi pudełko.

- co? - wydukałam w wielkim osłupieniu. nawet nie przyszło mi do głowy, żeby opieprzyć ją za to dupsko.

- no jak dupa piecze! - uświadamia mnie z miną ale ty to nic nie wiesz!

umarłam.

dwa razy.

żyję, a na dowód notka.

przeraziłam się troszeczkę, kiedy zobaczyłam datę ostatniej notki. wstyt!

w zeszły weekend gościliśmy francuzów. przyjechali na mecz picipolo dostać wpierdol. 

tradycyjnie już - jak to grupa zorganizowana, po angielsku ani be ani me. roszczeniowi aż tak bardzo, jak ostatnia wataha ruskich nie byli, ale nadrabiali apetytem. pierwszy raz w historii mojej pracy zabrakło nam krosantów. przez dwa dni wciągnęli ich lekko tysiąc. chwilami odnosiłam wrażenie, że gdyby cały bufet składał się tylko z rogalików, oni i tak byliby szczęśliwi. 

trafiła mi się jedna parka w średnim wieku. ona zwyczajna, on - resztka włosów zaczesana do tyłu, okularki w złotych oprawkach, siwy wąs i czerwony polar z wielkim i dziwnym nadrukiem. <trochę mnie zdziwiło, jak zaczął mówić coś po swojemu, że nie polak, wszak miał na sobie dwa narodowe, polskie symbole - wąsik i polarek> z całych rozmówek francusko - angielskich wyuczył się jednego słowa EGG. powtarzał więc w moją stronę to jajko niczym mantrę, co brzmiało mniej więcej żeli papą, le egg, selawi mła a sawi, żeli papą, żeli papą. pytam się go in inglisz, bo po francusku znam tylko omlet di fromaż, jakiego tego egga sobie życzy. czy fried, czy poach, a może inne cuda na kiju. a ten mi dalej mantruje. myślę lekko zrezygnowana, że przyniosę mu oba, to sobie chłop wybierze. zapytuję gdzie siedzi, bo czasu na szukanie gościa po sali nie mam, a ten z każdym moim wypowiedzianym słowem robi coraz większe oczy. no to kurwa wpadłam! ponawiam pytanie i oczekuję cudu. ale nie. dalej powtarza żeli papą i jeszcze się bulwersuje do swojej kobieciny, że go śmiem nie rozumieć. patrzy na mnie z nienawiścią i macha zrezygnowany ręką. myślę chuj ci w dupę, jednak jako pretendent do tytułu pracownika roku, bardzo szybko przypominam sobie, że należy spodziewać się niespodziewanego, w imię zasady klient nasz pan. ruszam więc żwawym krokiem do meery, która po francusku żeli papą, a nawet bardziej, żeby przetłumaczyła mi w jaki sposób mogę pana wąsatego uszczęśliwić, choćbym miała mu to jajko sama znieść. meera przejmuje klienta, a ja korzystając z okazji, spierdalam cichcem do kuchni zajmować się krosantami.

pan amerykanin w kwiecie wieku podchodzi do juice maszyny. <machina w obsłudze prosta jak budowa cepa, przyciska się przycisk a z kranika leci sok. żadna wielka filozofia, tudzież zaawansowana technika> ja stoję trzydzieści centymetrów dalej i bezlitośnie szmacę marmury, bo upierdolone bardziej niż stół durczoka. pan bierze szklankę, a ja po jego minie wnioskuję, że takiej wielkości to w tej hameryce mają kieliszki. zauważa mnie i odsłaniając dwa rządki bieluśkich jak śnieg, idealnie równych i zadbanych zębów, zapytuje jak się mam. paaanie! macham ręką w myślach z rezygnacją. się nie mam wcale, taka prawda! w krzyżu mnie coś ostatnio jebie, gardło pobolewa, zimno jak skurwysyn a i przyszłość niepewna! biadolę po cichutku w środku - w kasi. przecież mu tego nie powiem, bo nawet nie wiem jak. odpowiadam więc z uśmiechem numer tysiąc dwieście trzy, że miewam się dobrze, a wręcz znakomicie. nie byłabym sobą, gdybym nie spróbowała tych swoich gorzkich żali na inglisz przetłumaczyć, jednak wydaje mi się, że something fucking me in my cross, nie jest do końca tym, co chciałabym przekazać. w trakcie moich wewnętrznych rozterek pan uśmiechnięty stawia szklankę przy rurce i czeka na cud. spozieram dyskretnie, próbując nie udusić się tłumiąc śmiech, a że wredna suka jestem, czekam co wymyśli dalej. cud nie nadchodzi, widzę, że pan już się lekko wkurwia, ale nie daje po sobie poznać. twardy gracz! myślę z podziwem, a pan w tym czasie opracowuje nową strategię. próbuje rurkę popchnąć szklanką. kurwa, panie! to nie mcdonalds w ameryce, tylko hotelik na wsi! czego się pan, do jasnej anielki spodziewasz? że którędy to, kurwa, wyleci? właśnie wtedy zrozumiałam, że trzeciej próby nie zdzierżę, dlatego miłosiernie pokazałam panu jak juice maszynę obsłużyć. po wszystkim spojrzał na mnie i podziękował, a na twarzy miał wypisane grubą czcionką średniowiecze, kurwa!

miałam ja ostatnio bardzo poważną rozmowę z head chefem na temat zostawiania syfu w kuchni, a konkretniej - pustych kubków. jak to zawsze z szefem bywa, musi swoje wygłosić, a plebs winien wykładu wysłuchać. jako, że z kucharzami staram się żyć w zgodzie, zawsze swój kubek odnoszę na zmywak. raz kiedyś zapomniałam, to czarna dupa zjebał mnie jak burą sukę i od tamtej pory pamiętam. ba! nawet spod domu się wracam, jeżeli jakimś cudem zapomnę. 

rozmowa brzmiała tak:

- bla, bla, bla, bla, wy zawsze zostawiacie te brudne kubki! to jest nie do przyjęcia! - szefo produkuje się na poważnym wkurwie.

- tak! ja zawsze zostawiam tam kubek! - odpowiadam z entuzjazmem susząc zęby.

- i bardzo dobrze! - przytakuje rozradowany, szczęśliwy, że mnie czegoś nauczył.

pogadanka pogadanką, ale śniadanie samo się nie zrobi, więc idę okiełznać nieporządek na bufecie. zbieram kilka szklanek i radośnie, w nowych butkach popitalam na zmywak. i tutaj następuje olśnienie pod tytułem kurwa, co ja właśnie powiedziałam?! chuj, idę odkręcać. wszystko udało się naprostować, szefunio mnie bezlitośnie wybrechtał i strzelił fejspalma, że sam nie zajarzył wcześniej. tak to się właśnie większość rozmów, mam wrażenie odbywa.

odkryłam także na przykładzie pana kierownika <na niego ponapierdalam w osobnej notce, temat rzeka> co to znaczy być zajebistym i szybkim pracownikiem. pisałam już kiedyś o martinie, który niemiłosiernie tłucze garami, dzięki czemu jest very fast, ale powiem wam, że martin przy kierowniku to chuj! cienki bolek, nic więcej. poniżej kilka wskazówek, jak stać się tak doskonałym workerem, jakim jest kierownik.

- musisz wypracować sobie specyficzny styl chodzenia. nogi w umiarkowanym rozkroku <chodzenie na ściśniętej dupie spowalnia. kuleczka tak się toczył i go wyjebali na zbity pysk> kolana zawsze lekko ugięte - przecież nie ma czasu na wyprostowanie ich do końca, kiedy trzeba zapierdalać. stopy trzeba stawiać tak, żeby marsz sprawiał wrażenie sunięcia z gracją w powietrzu, bo kto by tracił czas na stąpanie po ziemi? chód powinien być dumny - plecy wyprostowane, barki najszerzej jak tylko się da, głowa ku górze, kutas do przodu. 

- następnym elementem jest wyraz twarzy. usta ściśnięte, oczy nieznacznie przymrużone, brwi ściągnięte dosłownie o milimetr. jednym słowem, twoja twarz powinna wyglądać jakby myślenie dla ciebie było pierwszyzną i sprawiało niewysłowiony ból. pomocne jest też przystanięcie co jakiś czas, najlepiej na widoku, spuszczenie i przechylenie głowy, zmarszczenie brwi na maksa i podrapanie się po pustym łbie. następnie twarz powinna zmącić myśl, co pokażesz miną typu eureka! i ruszysz na podwójnym spidzie we wcześniej obranym kierunku, dyskretnie się przy tym rozglądając, kto widział twój moment oświecenia.

w ten sposób, obojętnie czy się gdzieś spieszysz, czy nie, czy ci się dupa pali, bo czasu mało, a roboty w cholerę, czy też nudzisz się jak mops, zawsze będziesz wyglądać na bardzo zajętego pracownika z mnóstwem ważnych spraw na głowie.

siedem nieszczęść.

noo, z tym tytułem to może odrobinę przesadziłam. 
ale do rzeczy.

wczoraj znów prawie zginęłam na służbie. zaczęło się jak zwykle niewinne. w połowie śniadania podszedł do mnie pan duty manager <najmilszy z miłych, najgrzeczniejszy z grzecznych do tego stopnia, że jest to z lekka niepokojące> i rzekł could you give me a favor? zawsze tak prosi. jak ma czas, dodaje jeszcze pliiisss na koniec. a ja wtedy mam ochotę odpowiedzieć NO i z kamienną twarzą przyglądać się jego reakcji. takim jestem królem zła. niestety, tym razem ugryzłam się w język i dostałam misję bezpiecznego przetransportowania owsianki i herbaty do jaskini smoka, czyli gabinetu tatusia. jest to misja nie byle jaka, gdyż wszystko musi lśnić jak psu jajca. wypolerowałam zatem dwa dzbanki - jeden na herbatę, drugi na mleko, łyżkę i filiżankę, ustawiłam wszystko przepięknie na tacy i poszłam. po drodze uświadomiłam sobie, że nie wypucowałam małej łyżeczki. zasiało to lekki niepokój w mym sercu, jednak postanowiłam iść na żywioł. ciul tam, okulary nosi, wzrok pewnie ma słaby, może nie zauważy. poza tym, lubię taki lekki dreszczyk emocji pt będzie zjebka czy też nie? pokonałam więc pierwsze schody - te największe, później drugie - te troszeczkę mniejsze, a na ostatnich złośliwy krasnoludek poplątał mi nogi. o matko bosko, takiego poetyckiego orła nie wyjebałam chyba nigdy w życiu. herbata na podłodze, owsianka na ścianie, mleko na szafkach, dzbanek w jednym kącie, torebki herbaty w innym. no, kurwa, mówię wam, syf, kiła i mogiła, a po środku tego wszystkiego leżę ja i nie wiem czy się śmiać, czy płakać, czy może umierać z bólu. dokonuję szybkiego bilansu strat - całe polerowanie psu w dupę. posmaku krwi nie czuję, znaczy, że zęby mam całe. sprawdzam językiem dla pewności - gra gitara. chociaż jakby co, mam rusztowanie, kłów nie pogubię. próbuję się podnieść. czuję się jak stara babcia. plecy bolą, dłonie bolą, życie boli, kolana napierdalają. dobra strona jest taka, że skoro czuję swoje ciało, znaczy, że nie skręciłam karku i nadal żyję. cóż, ogarniam trochę ten burdel i idę robić nową herbatkę. innego wyjścia nie mam. zanoszę, tym razem bez żadnych przygód, tatuś nie narzeka dlaczego tak długo, więc raczej nagany z wpisem do akt nie będzie.

odnośnie dnia wczorajszego, przypomniała mi się jeszcze jedna rzecz. wchodzę ja sobie na kuchnię z samego rańca z myślą najpierw kawa, później możecie mnie wkurwiać ile chcecie. zza zmywaka wychyla łeb pan zmywakowy - janusz, jonas, johny, cholera wie, mówią różnie. ja na wszelki wypadek nie zwracam się do niego po imieniu. stoi uśmiechnięty, jakby wygrał kumulację. od dwóch tygodni próbuję dowiedzieć się co on ćpie - bezskutecznie. numeru do dilera podać nie chce, mimo moich obietnic i przysiąg z ręką na sercu, że wszystko zostaje między nami. mówi, że jest szczęśliwy sam z siebie. yeah, right, w tej robocie? czuj, że uwierzę. spoglądam na niego, patrzy na mnie z tym wychylonym łbem i szczerzy lekko krzywy zgryz. a, chuj tam, odszczerzam swoje rusztowanie w umiarkowanym uśmiechu, raz się żyje. suszymy więc zęby do siebie jak dwa debile - takie irlandzkie zwyczaje. zapytuje mnie skąd jestem i sam sobie odpowiada, że z polski, nie dając mi czasu na przetrawienie pytania. o tej godzinie czaję wszystko mniej więcej trzy razy wolniej. odpowiadam, że tak. z polski. a ten do mnie z uśmiechem zatrzymującym się na uszach, z miną dumną jak ten tutaj, rzecze BULKA TARTA. kurwa, zaniemówiłam. skąd się tego nauczył, nawet nie chcę wnikać.

miałam dzisiaj incydent fasolkowy. podejrzewam, że to znów sprawka złośliwych krasnoludków. ściągam ja z bufetu metalową michę <kontener, tacę, właściwie nie wiem jak to nazwać> z fasolką, odkładam na wózek, sięgam po następną rzecz, patrzę, a fasolki nie ma. no kurwa, czary jakieś, czy co? myślę. rozglądam się uważnie, potężnie już wkurwiona na krasnoludki, bo nie mogę jej nigdzie znaleźć. klnę w duchu na czym świat stoi. zerkam jeszcze na podłogę. oo, wtedy to dopiero popłynęły bluzgi. znalazła się. leży. rozjebana po całym dywanie. w jaki sposób? nie mam pojęcia. krasnoludki.

skończyłam harować jak dziki osioł, idę więc na stołówkę opitolić coś na ciepło. gwar jak na bazarze, bowiem wielu ludzi ma przerwę. zajmuję więc miejsce koło jolanty, biorę panierowanego kotleta, zasiadam i jem. patrzę, wchodzi porter. <wybawił mnie dzisiaj z opresji, pan chciał płacić kartą, wydrukowało mi paragon zanim włożyłam kartę. wyobraźcie sobie moje zdumienie.> znajduje wolny stolik i siada. rozmawiamy chwilę o kolorowych skarpetkach oraz kto komu pokrywa przerwę i dlaczego. patrzę, idzie do podajnika, urywa spory kawałek niebieskiego papieru i rozkłada go na stoliku. obserwuję go między kęsami kurczaka, bom ciekawa rozwoju sytuacji. z początku myślałam, że chce sobie chłopina ten stół wytrzeć, bo upierdolony, ale nie. kładzie na nim talerz i zaczyna jeść. no, kurwa! obrus sobie zrobił. jak w restauracji. brechtam z niego jak porąbana. krztuszę się kotletem. sytuacja komiczna. w całej swej zajebistości wpadam na genialny pomysł. pędzę na górę po świeczkę i zapałki. stawiam na ręcznie robionym obrusie i podpalam. nastrój jak cholera. renomowany lokal, pięć gwiazdek. tylko kelnerów brak. cóż, nawet zasuszone kotlety wypada czasami zjeść po ludzku.

a z rzeczy nie z roboty, to testuję właśnie patent na super-hiper-mega-trwałą farbkę. akryl budowlany <pół godziny stałam i wybierałam, bo translator inaczej przetłumaczył> z farbą akrylową się miesza i maluje koszulkę. podobno jest to takie trwałe, że nie spierze się do końca świata. zobaczymy. odkryłam w sobie artystyczną duszę. hendmejdy z filcu robię, plakaty do pracy, brochę dla sifkosky'ego, teraz koszulkę. hipsterzę jak cholera. 

czarna dupa po szarmancku.

z racji tego, że ostatnio staram się utrzymywać w pracy dobre stosunki ze wszystkimi, nawet czarna dupa stał się bardzo szarmancki. 

śniadanie. bizi w piździec, albo jeszcze mocniej. to, że kończy się wszystko na bufecie, to tam chuj. tragedia jest wtedy, kiedy zaczyna wszystkiego brakować także w kuchni. na sali apokalipsa. lodówka wygląda jakby ją ktoś obrabował i zgwałcił. kontener z mlekiem za osiemset euro przecieka, cały jest upierdolony i śmierdzi tanim wińskiem. kuleczka schyla się nieporadnie, próbuje wytrzeć mleko z podłogi, patrzy na mnie z nienawiścią. ja za wszelką cene próbuję ukryć szyderczy uśmieszek. obstawiam, czy zdoła się z tej podłogi podnieść, czy zostanie tak na wieki. wredna suka ze mnie, bo większą radość sprawi mi, kiedy nie wstanie. a jednak dźwignął te swoje dwieście kilogramów, widzę po chwili. błąka się dalej jak smród po gaciach, wkurwia ludzi, wydaje dyspozycje, wszędzie go pełno, nic z tej jego pracy nie wychodzi dobrego. ale cóż. jak pisałam już kiedyś, manager jest od robienia zamieszania, nie od pracowania. 

ale wróćmy do czarnej dupy, bo to notka o nim przecież. wykładam chleb na tacę. ostatni. sama myśl, że za chwilę będę musiała co sił w nogach zapierdalać sto pięter w dół do lodówki, sprawia, że dostaję weltszmercu. ale nic, służba nie drużba. postanawiam, że ogarnę trochę rozpierdol na bufecie i pójdę po to pieczywo. jednak ogarnianie zdaje się nie mieć końca. uzupełniam krosanty, kończą się bułki. donoszę bułki, brakuje krosantów. syzyfowe prace. już czuję ten opierdol o chleb. ale co zrobię? niech żrą gruz, albo parapety. wchodzę do kuchni wkurwiona jak młotek na gwoździe z zamiarem zamordowania pierwszej osoby, która mi się nawinie. nawija się czarna dupa. ooo, nie odzywaj się do mnie nawet, kurwa, bo stracisz łeb. patrzę na niego, on na mnie. widzę, że w ręce trzyma trzy chleby. dwa białe, jeden ciemny. wyciąga do mnie dłoń z dwoma chlebami. i z uśmiechem rzecze kasia, pamiętałem o tobie! a mnie witki opadły. no kurwa, dziękuję ci wspaniałomyślny! tym jednym bochenkiem ratujesz mi życie. ale dobra, już się nie śmieję, bo jak znam czarną dupę, ten gest był szczytem jego możliwości i powinnam na klęczkach dziękować. także wspaniałomyślna i szarmancka czarna dupo, bóg zapłać!!!

.

dzień po świętach. w dniu urodzin. trochę kiepski moment na odchodzenie.

wszystkiego najlepszego po drugiej stronie, szósty już raz.

wytyczne

dziesięć punktów, <początkowo miały to być przykazania, jednak wyszły wytyczne> które idealny manager spełniać powinien.

1.nigdy nie jest idealnie. cokolwiek jest zrobione bardzo dobrze, zawsze można zrobić jeszcze lepiej.

2. menadżer jest od menadżerowania, nie od myślenia i pracowania, dlatego też podstawowe obowiązki powinien utrudniać sobie we wszelki możliwy sposób. 

3. każdy początkujący menadżer musi pokazać kto jest panem, a kto plebsem, dlatego jednym z pierwszych zarządzeń na stanowisku powinno być zmienienie wcześniej obowiązujących reguł, bez wnikania w szczegóły i zastanawiania się czy były dobre, czy złe.

4. menadżer ma w obowiązku przypierdalanie się do wszystkiego. jak nie ma do czego, musi znaleźć coś na siłę. 

5. podwładny jest tylko nędzną kreaturą, marnym i niegodnym przebywania w jednym pomieszczeniu z menadżerem istnieniem. jest złem koniecznym, z którym trzeba walczyć wszystkimi możliwymi sposobami. w dobrym guście jest także ciągłe przypominanie kto ma władzę.

6. menadżer nigdy, przenigdy nie powinien chwalić swoich pracowników. menadżer jest od gnojenia i jebania jak bure suki, nie od przytulania i głaskania po główce.

7. menadżer powinien znaleźć sobie wśród pracowników wroga. osobę, której nienawidzi z całego serca, gnoi i obwinia za całe zło świata.

8. menadżer wszystkie zasługi powinien przypisywać jedynie sobie, zaś o niepowodzenia obwiniać pracowników, szczególnie wtedy, gdy wina menadżera jest ewidentna.

9.  menadżer powinien mówić szybko, cicho i niezrozumiale, żeby później mógł się trochę poprzypierdalać, że nikt nie wie o co mu chodzi. przede wszystkim musi szukać okazji do ciągłego przypierdolingu.

10. menadżer powinien mieć odmienne zdanie w tych tematach, w których pozostali pracownicy są ze sobą zgodni. jest to wręcz skurwiały obowiązek.

i na zakończenie podsumowanie i złota myśl w jednym:

OPIERDOLU NIGDY ZA DUŻO.

scenka kuchenna

wczoraj w obozie pracy między mną a head chefem miała miejsce taka sytuacja:

otóż, prezes związku zmywactwa na obczyźnie poczynił dobry uczynek i wymienił stary, pusty karton na świeżutki i wypełniony mlekiem po brzegi. rzecz ta bardzo mi do gustu przypadła, gdyż do jutrzejszego śniadania potrzebowałam tylko kontener mleka. pochwyciłam wiadro po farbie szczęśliwa, że tylko kilka litrów krowiej cieczy stoi między mną a fajrantem, stanęłam przed dyspozytorem <taka lodówka z kartonem, co się pcha wajchę i gumowej rurki leci mleko> i jak to w życiu bywa, napotkałam przeszkodę. była nią zgrzana rura. najlepszym rozwiązaniem problemu są nożyczki. a że na kuchni czegoś takiego nie uświadczysz, pozostał tylko nóż. chwyciłam ja więc pierwszy lepszy i poczęłam szarpać się z rurą. niestety, walkę przegrałam, jebaniutka ustąpić nie miała zamiaru. o suko bura, poczekaj, załatwię cię inaczej! pomyślałam spojrzawszy na nożyk dzierżony w dłoni. no tak, gówno z ząbkami, tępe jak stado pędzących imadeł. muszę poszukać czegoś lepszego. w tym momencie oczom moim ukazał się przepiękny excalibur. dosłownie cudeńko! ogromny, ostry z nowiutką i wyprofilowaną rękojeścią, emanował większą mocą i blaskiem, niż pierścień saurona. trochę był ubrudzony masłem, ale i tak zapragnęłam właśnie nim unicestwić przeklętą rurkę. 

jako, że jestem grzecznym pracownikiem, a nie gollumem, zapytałam pana hedszefa, czy mogę to cudo pożyczyć w celu zajebania złośliwej, zgrzanej gumki. zezwolił, więc wzięłam ja excalibur, który idealnie ułożył się w mej dłoni i cała w skowronkach poszłam rozprawić się z mlekiem. gdy już miałam podciąć gardło rurze, hedszef krzyknął przeraźliwie, że mam zaprzestać czynić, co czynię. kurwa, fakt, takim zacnym mieczem nie przystoi, ale co ja ci na to poradzę? pomyślałam, a dwie sekundy później zaczął się wykład. że ten nóż jest brudny, że cholera wie co oni nim kroili, że jak mięso, albo rybę, to ktoś się przez to może zatruć! że przed każdym użyciem należy upewnić się czy kosa jest idealnie czysta. no ta, najważniejsze na miejscu zbrodni, to nie zostawiać narzędzia mordu i odcisków palców. wtrąciłam sobie po cichutku w głowie. kontynuując paplaninę, pan hedszef podszedł z mym mieczem do kranu i począł go płukać. płukał i płukał, gadał i gadał, aż przez myśl przeszło mi, że jeszcze dwie sekundy a ostrze rozpuści się w pizdu. na zakończenie czyszczenia, bąknął coś jeszcze o tym, jak bardzo ważna dla bezpieczeństwa i higieny pracy jest czystość noża, po czym wytarł go we własny, lekko upitolony fartuch. 

i cały autorytet poszedł się jebać.

kasia very, very slow.

dzisiaj nie zacznę od początku, co dziwne, bo przecież nie można zaczynać od środka chociażby. albo od końca. słowo zacząć chyba z urzędu ma już w sobie początek. no nic to. tym razem się wyłamię, sprzeciwię językowi polskiemu i zacznę od przedpoczątku, czyli właściwie przedzacznę. 

uwaga! przedzaczynam!

mniej więcej kilka weekendów wstecz, zostałam ja przetrenowana na bufet. szło mi chyba całkiem znośnie, gdyż moją pracę pochwalił szef kuchni, czarna dupa z którym ostatnio trzymam sztamę, a później nawet księciunio. i tak sobie pracowałam, a bufetowskie ego rosło mi coraz bardziej, aż do dnia wczorajszego, kiedy to z impetem rozjebało się o podłogę w kuchni. ale nie uprzedzajmy faktów, przejdźmy do początku.

sobota. godzina ósma za cztery sekundy, wchodzę na salę. kuleczka przygląda mi się badawczo, mierzy z góry na dół, pewnie szuka do czego by się przypierdolić. otwiera gębę <myślę sobie oho, szukał, szukał, pewnie znalazł> i dławiąc się wciągniętym powietrzem wyrzuca w moją stronę what time are you starting, kasia? przez głowę przemyka mi wpół do chuja, grubasie, ale odpowiadam grzecznie, że i'm starting at eight. przyjmuje do wiadomości, wyciąga telefon z kieszeni, zerka na niego, zapowietrza się i mamrota pod nosem coś na styl dwie po ósmej, niech będzie, tym razem ci się udało. wdech, wydech. ten to ma talent. w pierwszych sekundach pracy potrafi wyprowadzić z równowagi. srał cię pies, ćwoku! przeklinam go w sobie cicho i idę realizować się zawodowo na bufecie. może pół godziny później przychodzi do mnie pani supervisor sylwia z rozkazem zjebania mnie z góry na dół jak psa i pospieszenia, bo w misce bułek znajduje się cztery, a nie dziewięć. fakt, mój błąd, przyznaję się, głowę popiołem posypuję, ale brak kilku bułek jeszcze nie świadczy o tym, że obijam dupę i tylko udaję pracę. po kilku minutach kuleczka doczepił się osobiście, że szklanek do soków jest tylko jedna taca, a powinny być dwie. kurwa, no wiem, że powinny, ale przecież ich nie wyczaruję! wszystkie gdzieś na stołach, albo w pizdu brudne. kup ćwoku nowe, to będziesz miał nawet trzy tace. ale kogo to obchodzi, że nie mamy czystych szklanek? mają być i chuj. olewam gnoja i tym razem. jak zacznie wydawać polecenia możliwe do wypełnienia, będę wypełniać. jak nie, niech mnie cmoknie. krzyżuję go w myślach kilka razy, ćwiartuję, pakuję do worków, wyrzucam do rzeki i robi mi się trochę lepiej. na dalsze zbrodnie czasu nie mam, bo sala zaczyna się trochę przeludniać i muszę zagęścić ruchy. popierdalam więc w butkach za trzy euro między bufetem a kuchnią z miskami, szklankami i innymi pierdolamentami, uważając w wolnej chwili, żeby nie wyjebać orła na mokrych kafelkach. wszak o rany wojenne w takich momentach łatwo. jakimś cudem, do kolejnego opierdolu udaje mi się uniknąć kontuzji. pół godziny do końca śniadania. stoję na kuchni i nakładam mięso na talerz, bo z bufetu już prawie wyszło. wpada wielce wkurwiony panicz kuleczka i ledwo zipiąc, dławiąc się językiem, zaczyna rzęzić kasia, jesteś bardzo, bardzo wolna! ludzie czekają na jedzenie, szukają szklanek. łots gołin an? i patrzy na mnie z groźną miną, tym swoim tępym wzrokiem. o pardon chuju, nie mam motorka w dupie! mam na końcu języka, jednak odpowiadam sorry, but i don't have 4 hands i wychodzę nie tracąc czasu na słuchanie riposty. rozglądam się po bufecie, szukam czego rzekomo brakuje. szklanki są, dżemy są, soki są, owoce są, bułki są, lodówka jest, kurwa, jest wszystko. może nie na full, ale jest. to ja już, kurwa, nie wiem o co się rozchodzi. spokojnie, kasia, tłumaczę sobie. szkoda twoich nerwów na takiego idiotę! dodaję. biorę kilka głębokich wdechów, wizualizuję jak wpada pod autobus i dusza ma robi się lżejsza. służba nie drużba, więc wracam do kuchni dokończyć mięcho. przychodzi sylwia i mówi, że prosiak wyrzucił mnie z bufetu na salę, bo sobie nie radzę i jestem w chuj slow, a na moje miejsce wstawił kogoś innego. dziewuchę, która ma większe doświadczenie w bufetowaniu. nawet nie jesteście sobie w stanie wyobrazić ile ja jemu wtedy noży wjebałam w ciało! spuściłam z niego krew jak ice-track killer w dexterze i pocięłam na kawałki piłą łańcuchową. pożyczyłam mu jeszcze ogromnego chuja w dupę i poszłam ogarniać stoliki. twój rozkaz jest dla mnie rozkazem, najjaśniejszy. zerkałam później jednym okiem z czystej ciekawości jak sprawa z bufecikiem się miewa i stwierdziłam, że miewała się dokładnie identycznie jak za moich rządów. i na chuj była ta cała afera, się pytam? aa, zapomniałam dodać, że gdzieś pomiędzy jedną zjebką a drugą, kuleczka kazał mi wymienić łyżki. od jajecznicy i fasolki. bo brudne. kurwa, jakim cudem łycha, którą pięćset osób nabiera fasolkę w sosie pomidorowym, ma być czysta? ale nic, pan rozkazuje, sługa musi. wymieniłam mu te szpadle. po dwóch minutach było to samo, ale cóż. jak widać, manager jest od menadżerowania, a nie od myślenia. byś bosą nogą wdepnął w klocka lego, chuju!

tydzień temu między mną a księciuniem potoczyła się taka rozmowa <był to mój chyba drugi raz na bufecie z princeską jako duty managerem>

- smajl kasia! nie było źle! - rzecze w moją stronę z entuzjazmem, nakładając kiełbaskę na talerzyk. 

- oh, yea? - wydukałam z miną ja pierdolę, komuś spadła cegła na łeb.

tak mnie te słowa zatkały, <z ust księciunia to prawie jak wyznanie miłości przez johnnego deppa, psalm pochwalny i cholera wie co jeszcze>, że powiedziałam mu nawet endżoj jor mil. odpowiedział dziękuję i zapytał o keczup. mówię wam, najdłuższa konwersacja jaką z nim odbyłam bez znieważania i durnych pytań typu do you understand english?. 

znaczy, tak mi się wydaje, że to właśnie powiedział. tak zrozumiałam.

równowaga w przyrodzie być musi przecież.

zakuta alicja.

słucham sobie alice in chains mtv unplugged, żeby się trochę podołować, bo dzień miałam zbyt wesoły i gugluję trupy. najpierw layne'a, później kurta. doznałam przepotężnego wkurwienia, gdyż cobain, do którego btw pałam gorącą nienawiścią, w rankingu najlepszych wokalistów jest jakieś sześć oczek wyżej niż staley, którego kocham. się pytam jakim, kurwa, cudem? 

rozmyślając chwilę, dochodzę do wniosku, że teraz wcale nie dziwię się panu prezesowi kaczce, że prowadzi politykę umarłych. może to jest właśnie jego próba wskrzeszenia? bo gdyby istniał choć cień szansy, że się powiedzie, sama wykopałabym layne'a z grobu i podpięła prąd, jak pod frankensztajna. przeżywam od pewnego czasu spóźnioną o jakieś dziesięć lat żałobę. na swoje usprawiedliwienie mam tylko tyle, że w dwa tysiące drugim taplałam się w muzycznych pieluchach, zahaczając jedynie o brodzik dobrej muzyki. 

za śmierć staley'a obwiniam dwie rzeczy, jednocześnie z nieśmiałością dziękując tej drugiej, że zaistniała. pierwszą winną jest natalia lesz, że nie przytuliła layne'a w porę, drugim winowajcą są narkotyki. i tutaj jestem cholernie rozdarta. bo z jednej strony mam ochotę urządzić armagedon uprawom makowym i spalić afganistan jak sodomę i gomorę, żeby kamień na kamieniu się nie ostał. z drugiej jednak mam świadomość, że gdyby nie ten jebany speedball, wielu znakomitych piosenek by nie było. piękno i artyzm tych utworów polega na tym, że są cholernie autentyczne. pełne emocji. nieważne czy dobrych, czy złych. grunt, że są nimi wypełnione po brzegi.

tak sobie myślę, że chyba pojęłam o co chodzi. martwi artyści i politycy są o tyle lepsi od żywych, że już raczej niczego w swojej karierze nie spierdolą. pozostawiają po sobie pewien niedosyt. żywi, prędzej czy później by coś zjebali, wypalili się, ciągnęli na siłę i bez przekonania. taka już ludzka natura. niemniej jednak źle się stało, że layne się przekręcił w taki sposób. a co najgorsze, zdawał sobie sprawę, że zakończy swoją nędzną egzystencję złotym strzałem. smutne. oglądam unplugged, patrzę na jego ućpaną twarz i marzę, żeby ten jego ból życia usłyszeć na żywo. okrutne, ale uważam, że najprawdziwsze dzieła tworzy się w cierpieniu. kiedy życie kopie po dupie, a ty zjebałeś kolejną szansę, którą miłościwy los łaskawie tobie podarował. wtedy możesz stworzyć coś pięknego. kiedy cierpimy, odsłaniamy się. jesteśmy najszczerzej. przeraża mnie to, ale właśnie podczas tych złych stanów emocjonalnych powstawały rzeczy najlepsze. książki, piosenki, wiersze. kurwa, weltszmerc podstawą artyzmu. i wcale nie mam tutaj na myśli obciążania krzyża dodatkowymi kamieniami na siłę, żeby coś pięknie zapoecić. chodzi mi raczej o ból, który na nas spada, a  nie którego szukamy. nie uważam cierpienia za sens życia.

koncert alicji w mtv uważam za najlepszy ze wszystkich koncertów na świecie. i chociaż nie znam się ani na fizyce, ani na składaniu maszyn, chyba zacznę pracować nad wehikułem czasu, żeby się tam przenieść. walić te wszystkie paradoksy o których słyszałam w filmach i inne tego typu rzeczy. i jeszcze bym się przeniosła do flinstonów, bo coś mi się wydaje, że te samochody napędzane nogami to jedna wielka ściema jest. 

ktoś buduje ze mną?

lirycznie

zeszłym razem pisałam, że nie zamierzam tutaj nic zawierszowywać, jednak z racji tego, że baba zmienną jest, zawierszuję. żeby było wiadomo, że jam liryczna dusza jest.


byłaś w mej głowie huraganem,
myśli oddechem umęczonych, zanikłym.
z objęć twych swobodziłem się nad ranem,
budzony obietnicą chwil niezwykłych.

głaszcząc twoje włosy radosnym wspomnieniem,
daremnie serce chcę oszukać bajkami.
tak chciałbym ci służyć, choćby ramieniem,
lecz wiem, że nie będzie nic między nami.

i we śnie odwiedzi mnie postać twoja mglista,
poproszę 'nie odchodź' odpowiesz 'nie tym razem'
nie będę wtedy pewny, czy byłaś rzeczywista,
czy jesteś tylko tworem, słabej duszy obrazem.


i jeszcze jedno krótkie, z racji tego, że jestem mistrzem poematów niedokończonych.

dreszczem mnie przebiegasz,
jak ulicę zatłoczoną na szpilkach,
kiedy na mnie patrzysz z uśmiechem,
rwiesz szwy wspomnień bolesne.


to tyle wywnętrzania z mojej strony na dziś.

kuleczka, część następna.

próbuję coś napisać, nie idzie. bezmyślnie wgapiam się w woreczek z nowiuśkimi, silikonowymi tunelami, naiwnie licząc, że od patrzenia dostanę weną po pysku. ale nic. póki co, cisza.

przeczeszę więc sobie palcami grzywkę, denerwując się z lekka, że nie jest taka, o jakiej marzę. chociaż prawdę powiedziawszy, jeszcze nie mam pomysłu jak powinna wyglądać grzywka, kiedy jest idealna. wiem jedynie, że na pewno nie tak, jak moja.

podeprę brodę dłonią, bo głowa obciążona niewypowiedzianymi myślami zaczyna powoli opadać, nabiorę powietrza, jakbym miała już więcej w życiu nie oddychać i poszukam martwych pikseli. na ipodzie ostatnio znalazłam, więc dlaczego miałoby ich nie być także na monitorze? wszak nieszczęścia chodzą parami.

oczywiście o czy innym mogę pisać, jak nie o przeogromnych wkurwieniach w pracy? mogę posmęcić jakąś refleksją. <co poczyniłam ostatnio, ale teraz już mi się nie chce.> ewentualnie mogę walnąć wiersza, ale tego też nie zrobię, bo nie mam także ochoty. drogą eliminacji doszliśmy więc do obozu pracy.

ostatnio przepowiadałam, że będą kolejne kłopoty z pulpecikiem. nie pomyliłam się ani trochę.
otóż, wielce jaśnie pan rządziciel - kuleczka, chyba był w dzieciństwie kopany przez swoich rówieśników i w szkole, i na podwórku, dlatego teraz wyładowuje swoje frustracje na nas. według niego, pracownicy to zło konieczne i banda opierdalaczy, których trzeba postawić do pionu łagrowymi metodami. a że nie jest ani zimno jak na syberii, ani kuleczka nie posiada żadnej pały do lania, pozostaje mu tylko darcie mordy.

weekend. godzina mniej więcej jedenasta, więc ledwo po śniadaniu. na sali siedzą jeszcze jakieś niedobitki, leniwie przeżuwając sztuczną jajecznicę, pierdoląc do siebie rzeczy mało ważne. blokują robotę i ani myślą wychodzić. mimo, że nóż w kieszeni mi się otwiera i pałam rządzą mordu, nie mogę powiedzieć słowa - przecież klient nasz pan i ma święte prawo się spóźnić. głęboki chuj wam w dupę, myślę sobie i wracam do kuchni wycierać dzbanki. każdego dnia, dwieście sztuk aż do porzygu. promienieję szczęściem już na samą myśl. ale nic, służba nie drużba. w tym czasie w kantynie, michelle korzystając z przerwy, uzupełnia spalone podczas ciężkiej pracy kalorie. między pierwszym a czwartym kęsem tosta, na stołówkę wpada kuleczka i zaczyna drzeć japę, sepleniąc i strasznie się plując. michelle z przerażenia krztusi się chlebem, jednak ten kontynuuje swoją apodyktyczną tyradę, doprowadzając ją do płaczu. rozkazuje natychmiast przerwę zakończyć i biec odkurzać lobby, bo straszny syf, zaraz przyjdą goście i ktoś musi to zrobić. <pominę, że takimi rzeczami zajmuje się accommodation, michelle ma przydziałowego brejka i on może jej tym tonem jedynie naskoczyć> i że MA to zrobić, a nie czy MOGŁABY. po skończonym wykładzie patrzy na rozmazane dziewczę i jest usatysfakcjonowany takim obrotem spraw. jego morale skaczą w górę, rośnie szacun, a także zyskuje czarny pas w poniżaniu. oddala się z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku. uśmiecha się szyderczo pod nosem. o to właśnie chodziło. <nie było mnie tam, ale daję się ogolić bez mydła, że właśnie tak się to wszystko rozegrało>

pewnego dnia pan najmądrzejszy na służbie został praktycznie sam. miał do pomocy jedynie dinnerowego supervisora - paula. paul tego dnia przeżywał swój śniadaniowy debiut, więc pomocą był właściwie żadną. w ten sposób na placu boju ostał się jedynie dzielny pulpecik. starał się jak mógł, walcząc o to, żeby wszystko chodziło jak w zegarku. jednak mógł niewiele, gdyż spierdolił przydział obowiązków i na sali zapanował chaos. jedną sekcję sprzątały cztery osoby, innej nie sprzątał nikt. na florze sodoma i gomora, syf kiła i mogiła, a kuleczka lata jak kot z pęcherzem, wkurwiony na wszystko i wszystkich, cholera wie o co. jakimś cudem udało nam się szczęśliwie breakfast time zakończyć bez żadnego większego nieszczęścia. wydawać by się mogło, że wszystko co złe już za nami i od teraz pójdzie raczej gładko. jednak najgorsze chwile dla personelu nadeszły dopiero po śniadaniu. pan szefujący zebrał wszystkich w kuchni i zaczął nas z góry na dół jebać jak bure suki za to, że źle sobie to wszystko od strony organizacyjnej rozplanował. zwyzywał od najgorszych i wymachując grubym paluchem rozkazał na przyszłość myśleć. powiedział też, że ta rozpiska obowiązków, co zawsze wisi na lodówce, to nie biblia i nie musimy jej się wcale tak ściśle trzymać. <czyli kiedyś miałam rację, że to tylko luźne sugestie.> dobre sobie, durna pokrako. ja jestem tylko kelnerem. od myślenia, chuju, jesteś ty. i gówno mnie obchodzi, że ta czynność cię boli! wkurwiłam się po cichu, pilnując jednocześnie, żeby czegoś dziobem nie kłapnąć, mając na uwadze starą, ludową prawdę nie ruszaj gówna, bo śmierdzi. cóż, sprawa została zakapowana komu trzeba, teraz czekamy na wyciągnięcie konsekwencji.

kuleczka, kiedy zaprowadza gości do stolika wygłasza mniej więcej taką formułkę: śniadanie jest dzisiaj self service, a za chwilę przyjdzie do was kelner zaproponować kawę, lub herbatę. po wyuczonym na pamięć zdaniu grzecznościowym <mniemam, że pan władca świata nie potrafi sam z siebie wysilić się na uprzejmość> kutas potrafi zawołać mnie z drugiego końca sali, nie patrząc na to, czy jestem bizi, czy nie i wydać polecenie kawowej zapytancji. pokazuje wtedy tłustym łapskiem stolik, a ja się zastanawiam czy gdyby troszeczkę schudł, dalej by seplenił. bowiem wymyśliłam sobie, że jego wada wymowy wzięła się z tego, że ma w pysku za dużo tłuszczu, a tym samym za mało przestrzeni na dokładne manewrowanie językiem. jesteś nietolerancyjną, wredną suką! karcę się w myślach. zasłużył sobie skurwiel na to. rozgrzeszam się po chwili. no, ale nic. idę w swoich proszących się o eutanazję butkach wziąć zamówienie. wracam później tą samą drogą, by je zrealizować. i jeszcze raz, żeby dostarczyć. robię kilometry jak głupi osioł, a wszystko dlatego, że zaproponowanie gorącego napoju najwyraźniej dla kuleczki jest ujmą na honorze. bo przecież to się nie godzi! a wielki jest skurkowany, to i honoru ma dużo.

ostatnio prognozowałam też, że kiedy księciunio wróci z lumpów, kuleczka zostanie odpowiednio ustawiony. jakaż jestem szczęśliwa, że się nie myliłam!
jedna z pierwszych chwil pana pięknego po urlopie. nawet nie chcę sobie wyobrażać jego wkurwienia na myśl, że kilka dni wcześniej wygrzewał fiuta na plaży, a teraz musi babrać się po łokcie w fasolce. domniemam, iż dla dobra własnego i wszystkich, należy uważać podwójnie, żeby nie podpaść, bo może zaboleć. więc wykonuję swoją robotę najmniej widocznie jak potrafię, starając się przemykać niepostrzeżenie, szybko niczym wiatr, kitrając swoją dupę za filarami. profilaktycznie - tak dla bezpieczeństwa. jakoś mi się udaje. ale powiem wam, że ja to tam chuj! gdybyście widzieli kuleczkę! o matko bosko, nie ten sam człowiek. ani razu na nikogo nie nawarczał. nie rozkazywał jak zwykle. mało tego, pierwszy raz widziałam jak własnoręcznie napełnia dzbanek kawą. widok niesamowicie przepiękny. później to już był na tyle przejęty rolą, że nawet sam z siebie i bez żadnego mamrotania uzupełnił mleko na bufecie. a dupę to miał tak ściśniętą ze stresu, że aż było to widać na jego twarzy. widok przepiękny. poezja! chyba wtedy pokochałam księciunia.

starczy.

nie o hotelu.

miałam dzisiaj opisać idealnego kelnera, ale stwierdziłam, że mój blogasek robi się strasznie monotematyczny. poprzysięgłam więc sobie, że choćby nie wiem co, słowa o pieprzonym obozie pracy  w tej notce nie będzie. najwyższy czas popierdzieć refleksjami.

cześć, jestem kasia i mieszkam w dublinie. nadal lubię małych chłopców, ale zamiast gier planszowych wolę rapatolić w simsach. gdzieś pomiędzy chwilami, kiedy się wkurwiam, męczę czekaniem, mam weltszmerce i pmsy, bywam szczęśliwa. a między tym szczęściem miewam dużo weny, która w głowie prezentuje się zdecydowanie lepiej niż na kartce. czasami uda mi się napisać coś ładnie. zawierszować nawet znośnie, przyprozić coś lekko. zawiać henrym troszeczkę, który urósł w mojej głowie do takich rozmiarów, że zaraz zaczynie wylewać się uszami. niecierpliwie czekam i doczekać się nie mogę. największym moim sukcesem literackim było to, że kiedyś napisałam tekst na margines i pan powiedział, że jest dobry. więc cóż, jeszcze nie jest idealnie.

jestem realistą, ale wierzę w elfy, wróżby z tymbarka, przeczucia i tajemne znaki. jeszcze nigdy nie pomyliłam się w ich odczytywaniu i do dzisiaj zastanawiam się czy mnie to cieszy, czy martwi. zauważyłam też, że widzę. kurwa, mocno i wyraźnie, niekiedy na nieszczęście.

nauczyłam się robić już prawie idealną kreskę na oku. póki co zajmuje mi to jakieś pół godziny, ale myślę, że jeszcze jakieś dwa lata i dojdę do wprawy jak siwulec. ona potrafi w dwie minuty, jedną ręką i bez lustra jebnąć taką krechę boską, że każdy facet jej. 

żałuję, że nie poszłam do tap madl, gdyż cycki do tego fachu mam idealne. dupę za dużą - fakt, ale cycki? dosłownie mistrzostwo.

na początku dorosłe życie mnie trochę przerażało. dzisiaj - z braku alternatywy, już się do niego przyzwyczaiłam. po dwudziestu latach myślenia, już wiem, że ludzie to tylko marne istoty z pozacieranymi granicami. strasznie trudno odróżnić rzeczy, które są tak bardzo intymne, że powinny pozostać w środku, od tych, którymi można zarzygać społeczeństwo i po cichu liczyć, że kogoś to zainteresuje. rzeczywistość jest inna. ludzie są skurwielami pławiącymi się w nieszczęściach bliźnich. doszłam też do wniosku, że życie wcale nie jest piękniejsze i pełniejsze, kiedy się w nim cierpi. dlatego za wszelką cenę staram się nie nieść krzyża. zostawiam go tym, którzy chcą być nieszczęśliwi i zmęczeni. wiem też, że życie to powolne przemijanie. nie wiem tylko jeszcze co w tym przemijaniu jest najważniejsze. i nie wiem też, czy kiedykolwiek do tego dojdę. ale potrafię docenić dobrą muzykę, czekoladę, żelki, nawet książkę, więc może jestem na właściwej drodze. chyba znalazłam swoje miejsce w świecie. w społeczeństwie jeszcze nie, ale zawsze coś. rozglądam się.

boję się w przerwach między snami. wszystkiego, ale najbardziej pająków. boję się krzyczeć marzeniami i tego, że wewnętrzne bójki skończą się nigdy. że odpowiedni czas nie nadejdzie. że coś mnie ominie i będzie rzęsą w oku wiele lat. ale najbardziej to tych przegapionych momentów i niewykorzystanych szans. i marzeń i tego, że ludzie wdrapują się w serce zbyt głęboko. myśli zagłuszanych i co widać kątem oka jedynie. rozstań, wspomnień, wyborów na całe życie, nienawiści, zmarszczek na twarzy i przekazywania genów dalej. czekania na to, co nieuchronne, braku wpływu na nieuniknione. może prościej - życia.

jajecznica

chciałam obwieścić, że z dniem wczorajszym <albo przed> runął mi światopogląd, a psychika rozsypała się do tego stopnia, że nie jestem pewna, czy kiedykolwiek zdołam pozbierać ją w całość.

zauważyłam ostatnio, że pęcherz moczowy to bardzo magiczny narząd. w nocy rozciąga się do pojemności pięciu litrów, bo mniej więcej tyle rano z siebie wysikuję, a później kurczy się do tego stopnia, że jest w stanie pomieścić najwyżej setkę. wychodzę więc z kuchni po dwóch godzinach pracy za potrzebą, gdyż mocz czuję niemal w oczach i kątem dostrzegam jakąś ni to żółtą, ni pomarańczową ciecz. postanawiam więc odwlec sikanie o jakieś piętnaście sekund i zapytać co to. norbercik z miną typu skąd ty się, kurwa urwałaś? odpowiada, że jajecznica. taka jeszcze na surowo. pierwsze co przyszło mi na myśl to ale jebany dobrze te jajka wymieszał. trochę mnie to zdziwiło, bo obojętnie ile czasu bym telepotała trzepaczką jajca, za nic w świecie białko z żółtkiem mi się tak ładnie nie połączy, ale na dalsze rozmyślania czasu już nie miałam, bo mocz powoli napływał mi do mózgu. chwilę po powrocie z sali tronowej spotkałam anię i mówię do niej, że widziałam surową jajecznicę. dodałam też z wielkim zachwytem, że to było tak równo utrzepane, że wyglądało jakby ktoś jakiś proszek zalał wodą. kaśka, bo tę jajecznicę tak się robi. tam są jajka w proszku. usłyszałam i mój świat się zawalił. no kurwa, jajka w proszku? niedługo chyba zaczną robić wodę w proszku. fakt, zastanawiałam się czasami jak to jest możliwe, że te jajca prezentują się tak ładnie. i ile trzeba ich natłuc, żeby zrobić żarcie dla czterystu osób. no, ale żeby proszek? nigdy nie przeboleję.

martin z takim zaangażowaniem zrzucał resztki żarcia do wiader po farbie, że aż dostał awans. po dziesięciu latach ciężkiej harówy w obozie pracy wreszcie został doceniony. teraz też musi tłuc miskami, ale przynajmniej robi to odjebany w skrojony na miarę garniaczek. a po awansie morale tak mu wzrosły, że dostał plus jeden do szybkości, plus trzy do zwinności i plus siedem do celu, dlatego może już rzucać nie z dwóch a trzech metrów. jeszcze kilka lat, a będzie mógł robić to jedynie siłą woli. do takiej dojdzie wprawy. i po tym awansie martina taka mnie refleksja naszła, że jak mam kolczyk w złym kolorze, albo wystającą bransoletkę, to muszę ściągać i chować. ale jak duty menadżer nie ma zębów z przodu <znaczy, jednego nie posiada na pewno, drugi jeszcze jest, ale już ledwo, ledwo>, wszystko jest w porządku? kurwa, protestuję.

jakoś ostatnio na śniadanie przyszedł pan murzyn ubrany w prześcieradło. do chwili obecnej zastanawiam się czy to był jakiś afrykański strój oficjalny, czy może pidżama. otóż, gość nasz na samym początku przypitolił się do supervisera, jakie posiadamy mięcho śniadaniowe i dlaczego tylko świnię, bo on tego jeść nie może. później tłumaczyłam mu czym się różni white pudding od black puddingu. gdy usłyszał, że w białym jest mięcho z jakimś badziewiem, a czarny to praktycznie to samo, tylko ma jeszcze krew, strasznie się oburzył, że to przecież powinno leżeć na bufecie w osobnych boksach. może i tak, chociaż w sumie, to niewiele mnie to obchodzi, czy czarna kaszanka miesza się z białą i jakie z tego powodu ma się grzechy. kiedy koleś wylewał swoje żale, ja wyobrażałam sobie, że na szmacie, którą trzymam w dłoni, wcale nie ma badziewnego detergentu, tylko chloroform i że w tej chwili jego życie zależy tylko ode mnie. mówię wam, ulga na sto dwa. <kuleczkę na przykład kroję nożem na kawałki> gdy marudzenie już mu się znudziło, poprosił o herbatę. odetchnęłam z ulgą i polazłam upolować jakiś teapot, bo z tym to u nas ostatnio krucho. no nie wiem, ktoś je zjada, czy do domu zabiera. strasznie dziwna sprawa w każdym razie. zanim się z tym ogarnęłam, pan maruda już zdążył zjeść michę płatków i powoli zabierał się za śniadanie właściwie. stawiam mu ten pieprzony, odnaleziony cudem pot na stole, patrzę na jego talerz, a tam fasolka, kiełbaska i dwa puddingi - jeden biały, drugi czarny. o ty chuju zbolały! ja tutaj w myślach ci współczuję, że przeze mnie nie spróbujesz białej kaszany, bo ci względy religijne ne pozwalają, a ty tutaj takie szopki?! no kurwa, nie zdzierżę. wzięłam dwa głębokie wdechy, uśmierciłam go kilka razy w myślach i jakoś to poszło. bizi było, nie miałam czasu na wyszukane morderstwo.

a skoro już o gościach mowa, przypomniał mi się taki jeden od herbaty. pysk nawet znośny, głosik uroczy, ząbki lekko krzywe, ale też tak słitaśnie, fryzurka wymodelowana, wychuchany, wypieszczony, w ogóle cud miód i orzeszki. popatrzyłam na niego, jego towarzysza i w myślach obstawiałam jaki pokój kupili - dwa małe łóżka, czy jedno wielkie, małżeńskie. no, ale przecież się pytać nie będę. podchodzę więc do nich, bo dopiero zasiedli, z uśmiechem numer pięć tysięcy i nienaganną dykcją zapytuję, czy życzą sobie jakiś hot beverage. towarzysz zechciał dzbanek herbatki, piękniś również, tylko z podwójnym wsadem. pomyślałam sobie przez chwilę, że taka siekiera, to nawet by umarłego na nogi postawiła, ale życzenie spełnić musiałam. a że mam bujną wyobraźnię, ułożyłam w chorej głowie, że pan wypielęgnowany jest herbacianym ćpunem. jak w więzieniach. szufladka herbaty, a wody tylko troszeczkę. i to by się zgadzało, bo proporcje właściwie w obu przypadkach te same. 

siedziałam ostatnio na treningu jak to należy się z gościem obchodzić <spostrzeżenia może następnym razem, bo jest tego trochę> i tam mówili, że jak jest klient stały, to ma się czuć jak w domu. że trzeba pamiętać jego imię, preferencje smakowe i takie tam. wzięłam sobie to do serca tak bardzo, że jacież pierdolę i ruszyłam na salę sprawiać, żeby śniadaniujący czuli się jak u siebie. <cóż, żarcie jak u mamusi w domu to to nie jest, ale tam trudno, jeden mały szczegół> zauważyłam pana, który dzień wcześniej życzył sobie herbatę i ciepłe mleko. patrzę, siada, zapytuję więc co sobie życzy wypić. on do mnie, że herbatusię. to ja do niego, że i jeszcze ciepłe mleko, tak? żeby poczuł się, że ktoś o niego dba, pamięta i w ogóle. koleś popatrzył na mnie jak na wariatkę, zapytał why, i zaczął zapewniać, że jest fine i że mleka don't need. no by go opluło. ty przebiegły skurwysynku. ja tu się spuszczam, staram jak mogę, a ty mleka nie chcesz, dziadu ty? to już chuj.

chyba powinnam się mniej spinać, a treningi traktować jak lekkie sugestie jedynie. jak kuleczka. on wszystkie obowiązki traktuje jak lekkie sugestie.

zemsta księciunia, czyli nowy szefo

kuleczka - potężny młodzieniec zaraz po szkole, z wadą wymowy. kiedy się na niego patrzy, nie można jednoznacznie określić jego wieku. tłuszcz rozlokowany po całym ciele dodaje mu lat, dziecięca buźka odejmuje. w każdym razie jest zaledwie rok starszy ode mnie, czyli jeszcze bardzo młody. jak na człowieka porządnie wyedukowanego przystało, skutecznie komplikuje sobie życie dodatkową robotą. podobno na te najprostsze rozwiązania wpada się najpóźniej. gdyby ktoś kiedyś zorganizował zawody w darciu mordy, mr big G niewątpliwie zająłby pierwsze miejsce, gdyż pyszczy do każdego bez wyjątku.

otóż, każdy ciężko pracujący pracownik wie, że przede wszystkim trzeba szanować swoje zdrowie. wie także, że należy mimo wszystko zapierdalać. z obu tych oczywistości wynika, że na wszystko trzeba mieć sposób. idealny, dzięki któremu życie staje się prostsze, a robota łatwiejsza i bardziej przyjemna. cóż, kuleczka chyba wyznaje zasadę dokładnie odwrotną. ale do rzeczy.

kiedy ciężko pracujący pracownik prowadzi gościa do stolika, żeby wiedzieć, że miejsce jest zajęte, ściąga z talerzyka serwetkę ze sztućcami i kładzie obok. szybko i wiadomo co i jak. big dżi natomiast wymyślił sobie, że trzeba koło fiżelanki położyć osobną serwetkę. i w ten sposób prowadzi gościa, sadza, żwawym krokiem zmierza po serwetkę, która może znajdować sie na drugim końcu sali, zabiera serwetkę, wraca równie żwawo, kładzie ją na miejsce i z poczuciem dobrze wykonanej misji pędzi witać następnego śniadaniowicza. no kurwa, lepiej niech w kieszeni nosi mazak i zajęte stoliki zaznacza rysując na nich kutasy. będzie zabawniej. nic dziwnego, że po całym dniu takiego zapierdalania jest zjechany jak koń po westernie. i w sumie dobrze mu tak. kto nie ma w głowie, ma w nogach.

ciężko pracujący pracownik wie, że kiedy skończy się woda, trzeba udać się do wododajni i termos napełnić. kładzie się go wtedy na specjelanie do tego przygotowanym podeście <czyt. śmietniku> otwiera, wyciąga taki czarny pierdolniczek i się z gorącego kraniku leje wodę. kuleczka w trosce o swoje życie, pewnikiem uznawszy śmietnik za zbyt zdezelowany i niezdolny do pełnienia funkcji podestu, kładzie termos na blacie <blat jak blat, normalny, metalowy, wysokości zwykłego blatu> napełnia dzbanek, przelewa do termosika i tak do usranej śmierci, bo tych dzbanków zmieści się tam ze sto tysięcy. cóż, nasz słodziutki pulpecik stanął przed bardzo trudnym wyborem - napełniając z wysokości poparzy głowę, lejąc normalnym sposobem może narazić na szwank dłonie. i podjął decyzję, jaką każdy z nas by podjął. wybrał to, co mu się bardziej w życiu przyda. chuj tam, że jego sposób zajmuje dwa razy więcej czasu. on jest szefem, sobie może pozwolić!

kuleczka, jak na wykształconego menadżera zaraz po szkole i raczej bez doświadczenia przystało, jest strasznym bucem. przypierdziela się do każdego, obojętnie czy ma powód, czy go nie ma. wychodzi pewnikiem z założenia, że menadżer jest po to, żeby rządzić. jednym zdaniem, o chuja w dupę prosi się strasznie. cóż, równowaga we wszechświecie musi być, czarna dupa przestał się stawiać, przylazł pulpecik. 

proponuję się zabawić w tym momencie w małą grę hazardową. mianowicie, kiedy ktoś kuleczkę sprowadzi do parteru? ja robię zakład, że góra tydzień, jak księciunio wróci z holideja <tym razem pojechał do kraju bez tajskich miriam, więc raczej żadnego syfa ze sobą nie przywlecze> i pan wielki ważniak będzie chodził pięknie jak w zegarku.

dobra, więcej kurwienia na kochanego szefuńcia za jakiś czas. bo późno. bo do pracy.

armakurwagedon.

tego, co się działo dzisiaj na śniadaniu nawet najstarsi górale nie są w stanie opisać. gdybym wierzyła w koniec świata, śmiało nazwałabym to początkiem apokalipsy. 

zaczęło się niewinnie. początkowo ruch umiarkowany, sytuacja na florze stabilna. gdzieś koło godziny ósmej worek się rozwalił i w ciągu trzydziestu sekund zlazła się grupa prawie stu osób. wiek 50+, narodowość hiszpańska, angielskiego nichuja. a że ja w ich języku znam tylko late caliente, zbyt różowo nie było. ale od początku.

starszy jegomość wolniutko przechadza się po restauracji tworząc korek. nie żarł calgonu, wyjebało mu bęben, ani ominąć, ani przeskoczyć, trzeba pokornie, gęsiego za nim. na nieszczęście zmierza w moją stronę. wyciąga z kieszonki sfatygowaną karteczkę z numerem pokoju, mówiąc coś w tylko sobie znanym języku. o kurwa, no to wpadłam, myślę, ale uśmiecham się do gościa i jak najmilej potrafię, pytam o chuj mu się rozchodzi. odpowiada oczywiście w pieprzonym suahili, ale pokazuje paluchem numerek, więc myślę, że pewnie mam go wziąć w kółeczko i zaprowadzić do stolika. pokazuję stolik, czysty i całkiem miły, znaleziony niemal cudem, a ten ręce w kieszeń, kiwa głową, mówi no, no, no, no i zaczyna marudzić. <nie zrozumiałam ani słowa z tego wywodu> kurwa, restauracja calutka zawalona, a ten mi będzie wybrzydzał, że mu się miejsce nie podoba. nie, to nie, spierdalaj, szukaj se sam! a i owszem, znalazł! najbardziej usyfiony stolik na sali. dla czterech osób, a on jeden. no chyba cię pogięło, myślę, ale uprzejmie oznajmiam, że owszem, nie ma problemu, siadaj dziadu gdzie sobie życzysz, ale muszę wpierw ci tę kuwetę ochędożyć. on mi na to znowu no, no, no i dalej bulwers po swojemu. no ręce, cycki mi opadły. panie, kurwa, nie widzisz pan tego armagedonu na sali? wezmę i ci zaraz jebnę, jak się nie uspokoisz. na szczęście zanim zdążyłam myśli wcielić w czyn, pojawiła się judit i klienta przejęła. nie wiem gdzie go zaprowadziła, gdzie posadziła, może związała i zamordowała, nie wnikam.

patrzę, lezą trzy baby z filiżankami. mówią coś. jako, że jestem pieprzonym mentalistą i wszystkiego powinnam się domyślać, wywnioskowałam, że chcą kawę. biorę więc dzban i próbuję spełnić życzenie dziewcząt, ale termos odmówił posłuszeństwa i nie nalewa. przeklinam w duchu, oznajmiam, że zaraz przyjdę, bo się kawusia skończyła i muszę zorganizować skądś indziej. taa, gadaj kurwa, jak do ściany. wracam po trzydziestu sekundach, a lasek nie ma. patrzę, a one łażą po sali jak krowy i każdego, kto ma fartuch zapytują o kawę. po ichniemu, oczywiście. to dostały, trzy dzbanki zamiast jednego.

kobiecina patrzy na mnie i mówi. strasznie dużo, cholernie niewyraźnie i zdecydowanie zbyt szybko. spoglądam na nią głupim wzrokiem, bo z tego co gada, to nawet przecinków nie rozumiem. jednak postanawiam zaryzykować i przerwać ten wywód, bo jak czegoś z tym nie zrobię, to będzie mi tutaj sapała do końca świata. mówię jedyne co znam - late caliente, a nuż trafię. udało się, baba zadowolona, radośnie potakuje. biorę termos z mlekiem, polewam i tutaj pojawia się problem, bo skąd niby mam wiedzieć, kiedy przestać? leję więc na wszelki wypadek powoli. babsztyl na to mas! mas! mas! przestaję, a ona z jeszcze większym pyskiem do mnie znowu to pieprzone mas! mas! mas! no to ja kurwa, już nie wiem o co jej się rozchodzi. polewam - drze japę, przestaję - też drze. i weź tu taką zrozum. ale nic, ryzyk - fizyk, leję jeszcze ze cztery kropelki. dolewka okazała się wystarczająca, bo pani uśmiechnęła się i poszła. ogólnie, mogła uczynić to sama, bo gorące mleko stoi zaraz obok zimnego i dla większości taka czynność problemu nie stanowi, jednak jak wytłumaczyć kobiecinie, która po angielsku zna tylko yes i no, <chociaż tego też nie jestem pewna> gdzie jest termos? próbowałam, nie dało rady.

przy stoliku siada parka. ja, jako bardzo miły kelner, podchodzę do nich i zapytuję would you like coffee, or tea? patrzą na mnie, na siebie, chwila konsternacji i odpowiadają - SI! no, kurwa, fejspalm. nie wnikam, pytania nie ponawiam, nalewam kawę. chuj. na dwoje babka wróżyła. 

bo ciężko jest nosić ze sobą rozmówki hiszpańsko - angielskie. strasznie, kurwa. chociaż w sumie jeszcze kilka takich akcji i zdolności jasnowidzenia tak wytrenuję, że będę mogła wróżyć w cyrku ze szklanej kuli.